خود گوش نمىدادند . انبياء هر چه آنها را تبليغ مىنمودند و به خدا گرايش مىدادند و به اعمال پسنديده دعوت ميكردند ، آنها مىگفتند : اين حرفها به درد ما نمىخورد ، ما بايد چيزى را با چشم ببينيم تا ايمان آوريم ، آن هم چيز غيبى بايد با چشم ديده شود . بايد عذاب را مثلًا ببينيم بايد فرشته را ببينيم بايد خدا را ببينيم و گرنه هيچگاه ايمان نمىآوريم . و از علم ما بدور است كه چيزى را نديده باور كنيم و بر اساس گفته پيغمبرى عقائد خود را استوار نمائيم . و هر چه پيغمبران با منطق و برهان براى آنها اثبات ميكردند كه راه از اين قبيل نيست ؛ خداوند عزَّ شأنُه به شما وجدان و فطرت داده و عقل و درايت عنايت فرموده است ، گفتار ما و دعوت ما را با اين ميزان‌هاى خدادادى سنجش كنيد و صحّت كلام ما را خودتان تشخيص دهيد ؛ أبداً به گوش آنان اثر نمىكرد . تا اينكه عذاب خدا مير سيد و در سرحدّ كفر و انكار كار آنها را يكسره مينمود . امّت‌ها پيغمبران را اذيّت و آزار ميكردند ، حبس ميكردند ، از شهر بيرون مىنمودند ، شكنجه و عذاب مىدادند ، مىكشتند ، در ميان درخت‌ها ارّه ميكردند ، به كوه و بيابان فرارى مىدادند ، به انواع و اقسام آزارها آنها را آزار ميكردند و ابداً حاضر براى تسليم در مقابل امر حقّ نبودند و به تفكّر و تأمّل و سنجيدن سخنان آنان در ترازوى عقل ، تنازل نمىنمودند .